دختر ایران زمین

پرستویی که به فکر مهاجرت است از ویرانی آشیانه نمی هراسد...

در فلق بود که پرسید سوار

آسمان مکثی کرد

رهگذر، شاخه ی نوری که به لب داشت،

به تاریکی شن ها بخشید

و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت:

نرسیده به درخت

کوچه باغی است که از خواب خدا سبز تر است

و در آن عشق به اندازه ی پر های صداقت آبی است

می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ

سر به در می آرد

پس به سمت گل تنهایی می پیچی

دو قدم مانده به گل

پای فواره ی جاوید اساطیر زمین می مانی

و تو را ترسی شفاف فرا می گیرد

کودکی می بینی

رفته از کاج بلندی بالا

جوجه بردارد از لانه ی نور

و از او می پرسی

خانه ی دوست کجاست

سهراب سپهری

+ نوشته شده در دوشنبه 31 فروردین1388ساعت 17:49 توسط عاطفه |

هیچ می دانی چرا پیوسته از خویش گریزانم؟
...
چون در این دنیای فانی هر آن چه را که می بینم نمی خواهم
...
و هر آن چه را که می خواهم نمی بینم
...